کمبود آهن باید بر اساس شرح حال، معاینه و آزمایش‌های مناسب ارزیابی شود. خستگی، ضعف، کاهش تمرکز یا رنگ‌پریدگی به‌تنهایی کمبود آهن را ثابت نمی‌کنند و کم‌خونی می‌تواند علت‌های دیگری مانند کمبود ویتامین B12 یا فولات، بیماری‌های التهابی، خون‌ریزی، بیماری کلیوی، اختلالات ارثی یا مشکلات جذب داشته باشد.

در مقایسه فرآورده‌ها، مهم‌ترین عدد «آهن المنتال» است؛ یعنی مقدار واقعی عنصر آهن در هر قرص، کپسول، ساشه یا پیمانه. وزن نمک آهن با آهن المنتال یکسان نیست. بنابراین عدد بزرگ‌تر روی جلوی جعبه لزوماً به معنای دریافت آهن بیشتر نیست و جدول ترکیبات باید بررسی شود.

فروس سولفات یکی از شناخته‌شده‌ترین و پرمصرف‌ترین نمک‌های آهن است. اثربخشی آن در درمان کمبود آهن به‌خوبی شناخته شده، معمولاً قیمت مناسب‌تری دارد و در راهنماهای درمانی جایگاه مشخصی دارد. در مقابل، تهوع، درد شکم، یبوست، اسهال یا احساس سنگینی معده در برخی مصرف‌کنندگان رخ می‌دهد و ممکن است ادامه درمان را دشوار کند.

فروس فومارات نیز نمک رایج و مؤثر آهن است. درصد آهن المنتال آن در وزن مساوی نمک از فروس سولفات بیشتر است، اما مقدار واقعی دریافتی همچنان باید از روی برچسب همان فرآورده بررسی شود. تحمل گوارشی آن فردبه‌فرد متفاوت است و نمی‌توان فقط بر اساس نام نمک، عارضه یا اثربخشی را پیش‌بینی کرد.

آهن بیس‌گلیسینات یک شکل شلاته آهن است. برخی مطالعات، به‌ویژه در زنان باردار یا در دوزهای پایین‌تر، تحمل گوارشی بهتر و عوارض کمتر را گزارش کرده‌اند. بااین‌حال، شواهد در همه جمعیت‌ها یکسان نیست و پایین‌تر بودن دوز آهن المنتال در بعضی محصولات می‌تواند مقایسه مستقیم را دشوار کند. بیس‌گلیسینات نباید صرفاً به دلیل جدیدتر یا گران‌تر بودن، انتخاب برتر همگانی تلقی شود.

درمان موفق فقط به انتخاب نام نمک وابسته نیست. مقدار آهن المنتال، دفعات مصرف، پایبندی به درمان، علت کمبود، شدت کم‌خونی، جذب، تداخل‌های دارویی و زمان پیگیری آزمایش‌ها همگی اهمیت دارند. اگر فرآورده‌ای عارضه ایجاد کند، تغییر زمان مصرف، کاهش دفعات، مصرف یک‌روزدرمیان یا انتخاب فرآورده دیگر ممکن است با نظر پزشک یا داروساز مطرح شود.

چای، قهوه، لبنیات، مکمل کلسیم و برخی داروها می‌توانند جذب آهن را کاهش دهند. فاصله مناسب با لووتیروکسین، بعضی آنتی‌بیوتیک‌ها، داروهای ضداسید و مکمل‌های معدنی باید رعایت شود. مصرف هم‌زمان ویتامین C ممکن است جذب آهن را افزایش دهد، اما افزودن آن برای همه افراد الزام قطعی ندارد.

در پایان، پاسخ به درمان باید با بهترشدن علائم و در صورت لزوم با آزمایش‌های پیگیری ارزیابی شود. توقف خودسرانه درمان پس از کاهش خستگی می‌تواند باعث باقی‌ماندن ذخایر ناکافی آهن شود. علت زمینه‌ای کمبود، به‌ویژه خون‌ریزی قاعدگی شدید یا خون‌ریزی گوارشی، باید شناسایی و درمان شود.